دلتنگي هاي آدمي را
باد ترانه اي مي خواند...
روياهايش را
آسمان پر ستاره نا ديده مي گيرد...
و هر دانه برفي به اشكي نريخته ميماند...
سكوت سرشار از نا گفته هاست،
از حركات ناكرده...
اعتراف به عشق هاي نهان ،
و شگفتي هاي به زبان نيامده...
در اين سكوت حقيقت ما نهفته است...
حقيقت تو
و من...
