avaie mehr

niloufarane — Thu, 20 Dec 2007 09:28:18 GMT

در گذشته های دور زمانی که هنوز پای بشریت به زمین نرسیده روزی فضیلتها و تباهی ها به دور هم جمع شده بودند.خسته تر و کسل تر از همیشه.تا اینکه ناگهان ذکاوت گفت:بیایید قایم باشک بازی کنیم.همه از این پیشنهاد استقبال کردند.دیوانگی فریاد زد:من چشم میگذارم... .و ازانجا که هیچ کس دوست نداشت به دنبال دیوانگی باشد همه قبول کردند.دیوانگی شروع به شمردن کرد . لطافت به شاخ ماه اویزان شد. هوس به مرکز زمین رفت. دروغ گفت:پشت سنگی میروم اما به ته دریا رفت. طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود رفت و ... . همه پنهان شدند به جز عشق که نمیدانست کجا برود زیرا همه میدانند که پنهان کردن عشق ساده نیست.تااینکه دیوانگی فریاد زد:اومدم.و عشق پشت یک بوته ی گل رز رفت.دیوانگی گشت وگشت و همه را پیدا کرد.به جز عشق .تا انکه حسادت در گوش دیوانگی گفت که عشق پشت بوته است .دیوانگی با هیجان شاخه چنگ مانندی را از درختی کند ودر بوته فرو کرد.عشق فریادی زد و از پشت بوته بیرون امد.عشق کور شده بود.دیوانگی گفت:من چه کار کردم؟چگونه میتوانم تورا درمان کنم؟عشق گفت:تو نمیتوانی مرا درمان کنی.اما میتوانی با من باشی و مرا راهنمایی کنی... . واینگونه است که از ان روز تا به حال عشق و دیوانگی با هم هستند.

niloufarane — Wed, 19 Dec 2007 21:08:18 GMT

هنگامی که مردم:

مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همه بدانند سیاه بخت بوده ام

دستانم را بیرون بگذارید تا همه بدانند از دنیا چیزی نبرده ام

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام

و بر سنگ مزارم بنویسید:

که آشفته دلی بود در این خلوت خاموش

او زاده غم بود و زغم های جهان گشته فراموش

niloufarane — Fri, 23 Mar 2007 22:59:18 GMT

niloufarane — Sat, 17 Mar 2007 23:02:18 GMT

دلتنگي هاي آدمي را

باد ترانه اي مي خواند...

روياهايش را

آسمان پر ستاره نا ديده مي گيرد...

و هر دانه برفي به اشكي نريخته ميماند...

سكوت سرشار از نا گفته هاست،

از حركات ناكرده...

اعتراف به عشق هاي نهان ،

و شگفتي هاي به زبان نيامده...

در اين سكوت حقيقت ما نهفته است...

حقيقت تو

و من...

برای هستی عزیز

niloufarane — Sat, 17 Mar 2007 22:51:18 GMT

.هستی خدا همیشه باهات

niloufarane — Wed, 20 Sep 2006 22:57:18 GMT

niloufarane — Wed, 20 Sep 2006 22:39:50 GMT

http://clips.zendehrood.com/ShowClip.aspx?ClipID=337 .

چگونه فراموشت کنم

niloufarane — Wed, 20 Sep 2006 22:18:28 GMT

چگونه فراموشت کنم تورا که به قصر سپید عشق هدایتم کردی و عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی .آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی و برای اشکهایش شانه ها یت را ارزانی داشتی و با

صداقت عاشقانه ات دلش را به درد آوردی

چگونه فراموش کنم تورا که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را حس می کردم و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس کی او را خواهم یافت؟!

چگونه فراموش کنم تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم .برایم تمامی اسم ها بیگانه شدند و همه خاطرات مرده اند.دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم بازوانم را به تو می بخشم و نگاهم از آن

توست و شانه هایم که نپرس.... دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظه ها تو را می خواهند و برای عطر نفس هایت دلتنگی می کنند.

چگونه فراموش کنم تورا که یادت مرا همیشه سبز می کند .دستت را به من بده فکرت را به من بده سرت را به روی شانه هایم بگذار و بگذار عطر نفس هایت را میان هم قسمت کنیم

niloufarane — Wed, 20 Sep 2006 22:15:36 GMT

هیچ زمان رفتن دلیل بر نبودن نیست . گاهی آدما از روی ناچاری یا هر چیز دیگه مجبور میشن عشقشونو ترک کنن و تنهاش بذارن گاهی شرایط اونقدر سخت و کشنده می شه که دوست داری فقط تنها باشی .اونقدر تنها که هیچ کس نباشه که اشکها و حق حقت رو ببینه و بشنوه بخاطر همین تظاهر به بی خیالی میکنی .گاهی مجبور می شی تظاهر کنی که خوشحالی و یه لبخند ساختگی رو بذاری رو لبات تا کسی از عمق دلت با خبر نشه و نفهمه اون تو چی می گذره. گاهی اونقدر دلت می گیره که فقط از خدا یه شونه میخوایی برای گریه. گاهی بغض سنگینی که تو گلوته مجال حرف زدن رو ازت می گیره . و اون زمانه که دوست داری کسی رو داشته باشی که تموم حرفاتو از نگاه پر دردت بخونه و نیاز نباشه همه چیز رو براش بگی.گاهی هجوم خاطرات اونقدر عذابت می ده که دیگه ا ز خدا هیچی نمی خوایی جز یک لحظه آرامش خاطر به دور از هر گونه حس دلتنگی و نیاز.

گاهی دلت میخواد بری . اونقدر دور شی که حتی رد پایی ازت به جا نمونه و کسی پیدات نکنه .بخاطر همین پا تو جاده ای میذاری که نمیدونی به کجا خطم میشه و میری .اما افسوس که به جایی می رسی که دیگه حتی راه برگشت رو هم نمیدونی و تو یه کوره راه نا معلوم بی پناه و سر گشته گم میشی و نا باورانه قشنگی ظاهر اول راه رو با اون خرابه ای که توش قرار گرفتی مقایسه می کنی . وقتی بعد از اون همه تفکر به هیچ می رسی نا امیدانه فقط اشک میریزی و خودتو سرزنش می کنی که یه دفعه یه سوسوی کم نور چراغ فانوس یه رهگذر چشماتو مات و خیره می کنه . اونجاست که می فهمی همیشه و همیشه دست حمایتگر یه ناجی رو شونه هات بوده و تو حسش نکردی......

niloufarane — Fri, 15 Sep 2006 21:47:52 GMT